Βαρβαρότητα είναι να κρατάς χιλιάδες νέα παιδιά στην ομηρία, χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα, να καταρρακώνεις την αξιοπρέπειά τους
Γ. Παπανδρέου, Λαμία 24/5/2009
Το παραπάνω σχόλιο δεν αναφερόταν στη στρατιωτική θητεία. Μπορεί να ταλαιπωρεί όντως δεκάδες χιλιάδες νέα παιδιά που τα περισσότερα αισθάνονται όμηροι και όχι περήφανοι, τα αφήνει χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα, και καταρρακώνει την αξιοπρέπειά τους. Όμως η στρατιωτική θητεία είναι ακόμα πιο βάρβαρη από τα προγράμματα stage για τα οποία μίλησε ο κ. Παπανδρέου:
- σε αναγκάζει να ξεσπιτωθείς, σε στέλνει στην άλλη άκρη της Ελλάδας για κανά εξάμηνο
- σε αναγκάζει να ζεις σε ένα στρατόπεδο και όχι σε ένα σπίτι
- αντί για 400-500 Ευρώ το μήνα που ακούω ότι δίνει το stage (αλήθεια πόσα ακριβώς είναι; υπάρχουν στοιχεία) σου δίνει 9!
- τα Stage σου δίνουν θεωρητικά μια ευκαιρία μόνιμης απασχόλησης
- τα Stage δεν είναι υποχρεωτικά
- τα Stage είναι προτιμότερα από την ανεργία (χωρίς αυτό να αποτελεί δικαιολογία για την ύπαρξή τους)
Μεγάλη βαρβαρότητα λοιπόν η θητεία. Και στην άλλη άκρη ο σοσιαλισμός, που μάλιστα μόλις στη δεύτερη πρόταση του σχετικού προγράμματός του βάζει τον άνθρωπο.
Η ισχυρή και αξιόπιστη παρουσία της Ελλάδας στην περιοχή µας, στην Ευρώπη και στο διεθνές σύστηµα προϋποθέτει την ύπαρξη αξιόπιστων και αποτελεσµατικών ενόπλων δυνάµεων και τη συνεχή ποιοτική ενίσχυση και εµβάθυνση της αποτρεπτικής τους δύναµης. Στο κέντρο της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ θα βρίσκεται πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας, τα στελέχη και η στρατευµένη νεολαία µας. Η βελτίωση της εκπαίδευσης, των συνθηκών εργασίας, στέγασης και διαβίωσης, καθώς και η επίλυση των προβληµάτων τους αποτελεί για το ΠΑΣΟΚ πολιτική ευθύνη και υποχρέωση, στο πλαίσιο της οικονοµικής και κοινωνικής πολιτικής που θ’ ακολουθήσει.
Α ωραία, βρέθηκα στο επίκεντρο, όλοι θα κάνουν “σούζες” για μένα. Η θητεία είναι πιο βάρβαρη από τα stage και το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ να καταργήσει τη βαρβαρότητα. Το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που (προσαρμόζοντας τα όσα είπε ο Παναγιώτης στη θητεία) θα κάνει πολιτική πρόταση που για παράδειγμα αναγνωρίζει την ανάγκη για αξιόμαχο στρατό και κάλυψη των αμυντικών αναγκών αλλά δεν θεωρεί “λογικό” κόστος (παράπλευρη απώλεια…) να μείνει κάποιος εκτός αγοράς εργασίας για 1 χρόνο. Δε θεωρεί “λογικό” κόστος να χρειάζομαι να έχω στην άκρη ή να ζητιανεύω από τον πατέρα μου 3000 Ευρώ να καλύψω τις ανάγκες που δεν μου καλύπτει ο στρατός με τα 9 Ευρώ το μήνα. Δε θεωρεί “λογικό” κόστος να ψάχνω άλλες τρεις χιλιάδες να πληρώνω το ΤΣΜΕΔΕ για ένα χρόνο (το οποίο δεν μπορώ να διακόψω btw). Δε θεωρεί “λογικό” κόστος αντί να είμαι από τους ελάχιστους (σε ποσοστό) ανθρώπους που συνεισφέρω θετικά στο ισοζύγιο αυτής της χώρας να κάνω “γόπινγκ”. Δε θεωρεί λογικό ένας Μηχανικός Η/Υ με 6 χρόνια εργασίας αντί να προάγει (όσο μπορεί, υπάρχουν πολλοί καλύτεροι από εμένα στο κουρμπέτι) τις ΤΠΕ (ένας τομέας που η χώρα πονάει) να ασχολείται με γόπινγκ και Καλλιόπες. Τέρμα οι παράπλευρες απώλειες, τέρμα η απενεχοποίηση του λογικού κόστους του νεο-συντηρητισμού, πρώτα ο άνθρωπος.
DM: roll a d20 please for a reality check.
player rolls; brings 1
DM mumbles: A critical failure.
DM consults adventure text, clears voice and continues:
DM: You continue to read the text and find your hopes and expectations shattered.
Αλλά όχι. Το κείμενο του ΠΑΣΟΚ μας επιφυλλάσσει μόνο (έστω ορθές) γενικολογίες για κόστη, εξορθολογισμό τους, επιχειρησιακή ετοιμότητα, αμυντικές δαπάνες, ενιαίους αμυντικούς χώρους, ασύμμετρες απειλές, αμυντική βιομηχανία κ.ά. Μόνο προς το τέλος, ΤΣΟΥΠ νάτος πάλι ο άνθρωπος με ένα μεγάλο bullet για το στρατιωτικό προσωπικό και ένα μικρό bullet-άκι για τη στρατευμένη νεολαία (ενώ η δεύτερη είναι σαφώς πολύ-πληθέστερη):
Επανεξέταση του χρόνου θητείας, µε βάση τις αµυντικές ανάγκες αλλά και τα κοινωνικά προβλήµατα και σε συνάρτηση µε τη πρόσληψη επαγγελµατιών οπλιτών, µε επιδίωξη τη µείωση της θητείας κάτω από 12 µήνες.
Ούτε λόγος για τη βαρβαρότητα της απλήρωτης, ανασφάλιστης, εξοντωτικής και συχνά άσχετης με την Εθνική Άμυνα εργασίας. Ούτε μισή δέσμευση για τη μείωση της βαρβαρότητας, τόσο ποιοτικά (see my points above) όσο και σε διάρκεια. Ούτε καν μια αναφορά στο πρόβλημα και προσπάθεια αιτιολόγησής του ως “λογικό κόστος”. Πόσο μάλλον για κατάργηση.
Φαντάσου δηλαδή να μην ήταν ο άνθρωπος στο κέντρο της πολιτικής.
